В статье анализируются последствия Второй карабахской войны и «антитеррористической операции» 2023 г. Авторами приводится хронология событий, анализируется политика основных региональных держав, а также позиция внерегиональных игроков относительно конфликта. Особое внимание уделяется роли Турции и развитию ее отношений последней с Азербайджаном. Делается вывод о том, что события в регионе привели к исчезновению одного из возможных сценариев большого конфликта на Южном Кавказе, что может положительно сказаться на стабильности региона.
В статье рассматривается инициатива Восточное партнерство (ВП), которая представляет собой программу сотрудничества ЕС с шестью восточноевропейскими странами - Азербайджаном, Арменией, Беларусью, Грузией, Молдовой и Украиной. Автор прослеживает динамику развития данного сотрудничества, начиная с момента зарождения идеи, ее воплощения и вплоть до настоящего времени, анализируя официальные документы, экспертные оценки, данные СМИ. Автор приходит к выводу о том, что данная инициатива ВП имеет большие возможности для развития в будущем. Актуальность данной темы обусловлена тем, что, с одной стороны, для России важно сохранять добрососедские и стратегически взаимовыгодные отношения с постсоветскими государствами, с другой стороны, для ЕС восточное направление также является одним из приоритетных в политическом и экономическом плане.
В настоящей статье предпринята попытка проанализировать внешнеполитическое поведение Армении, а именно ее попытки наладить отношения на двух принципиально важных для нее треках: «евразийском», который достаточно условно можно назвать «пророссийским», и «европейском», который также с большой долей условности можно рассматривать в качестве составной части более широкого «прозападного» трека.
Эссе носит мемуарный характер и завершает блок материалов, посвященных юбилею Гоар Маркосян-Каспер. Вместе с тем, помимо ценных сведений биографического свойства, оно содержит наблюдения и факты, позволяющие, с одной стороны, лучше представить творческую лабораторию Гоар Маркосян-Каспер, а с другой - способствовать теоретическому осмыслению такого феномена, как русскоязычная литература постсоветского ближнего зарубежья
Проблема принадлежности Нагорного Карабаха остается актуальной при рассмотрении армяно-азербайджанских взаимоотношений, несмотря на то, что Армения фактически признала суверенитет Азербайджана над ним. В этой связи в статье, на основе анализа документов и высказываний политических деятелей стран, заинтересованных в решении злободневных вопросов региональной безопасности на Южном Кавказе, исследуется современная политика России, Армении, Азербайджана, Турции и других геополитических игроков в регионе, в частности их позиция в отношении проблем Нагорного Карабаха в рамках армяноазербайджанского противостояния, как важнейшей составляющей всей системы международных отношений на Южном Кавказе.
Աշխարհում գոյություն ունի շուրջ 25 դե ֆակտո պետությունպետություն, որոնցից հինգը՝ հետխորհրդային տարածքում։ Դե ֆակտո ռեժիմների ի հայտ գալը ուղղակիորեն առնչվում է այն փակուղային և կոնֆլիկտածին իրողությանըիրողությանը, որի դեպքում պետության հետ ուղղակիորեն առնչվող դե յուրե պետությ ունն այլևս ի վիճակի չի լինում իրացնելու իր ինքն իշխանությունը դե ֆակտո պետության բնակչության և տարածքի նկատմամբ : Սույն հոդվածի նպատակն է վերլուծել և համեմատել էթնոքաղաքական հակամարտությունները Լեռնային ՂարաբաղումՂարաբաղում, Հարավային ՕսիայումՕսիայում, Աբխազիայում և Մերձդն եստրում : Ուշադրության կենտրոնում են հակամարտությունների պատճառներիպատճառների, գործընթացների և հետևանքների նմանություններն ու տարբերություններըտարբերությունները, որը տալիս է հակամարտությունների դինամիկայի համապարփակ պատկերացում և բացահայտում է էթնոքաղաքական վեճերի համատեքստում հնարավ որ ընդհանրությունների առկայությունը։ Նպատակն իրականացնելու համար խնդիր է դրվել ուսումնասիրելու տարածաշրջաններում պատմական ֆոնիֆոնի, քաղաքական զարգացումներիզարգացումների, էթնիկ կազմի և միջազգային ազդեցությունների ունեցած դերն ու նշանակությունը։ Հոդվածի մեթոդաբանական մոտեցու մը հիմնված է նշված էթնոքաղաքական հակամարտությունների համեմատական վերլուծության վրա։ Օգտվել ենք ինչպես որակականորակական, այնպես էլ քանակական հետազոտության մեթոդներից : Օգտագործվել են առաջնային աղբյուրներ՝ ներառյալ պաշտոնական փաստաթղթերփաստաթղթեր, քաղաքական հայտարարություննե ր և հոդվածներ՝ հիմնականում գերմանական լրատվականներից։ Հիմնավորվել էէ, որ էթնոքաղաքական հակամարտությունները մշտապես ունենում են բարդ ու հակասական դինամիկադինամիկա, որն էլ իր հերթին պարարտ հող է նախապատրաստում տարածաշրջանային խոշոր խաղացողների հետաքրքրությունների հա մար։ Եզրակացությունն այն էէ, որ էթնոքաղաքական հակամարտությունների վերաբերյալ բազմակողմանի հետազոտությունները հնարավորություն են տալիս ձևավորելու հստակ պատկերացումներ հակամարտությունների պատճառների և հետևանքների վերաբերյալ՝ համադրելի իրավիճակներում հակամարտ ությունների լուծման հնարավոր օրինաչափություններն ու ընդհանրությունները բացահայտելու համար
Այս հոդվածի նպատակն է ուսումնասիրել ընտրական համակարգերի և ժողովրդավարական զարգացման միջև կապը Հայաստանում և Ուկրաինայում 2015-2019 թվականներին։ Այդ նպատակին հասնելու համար աշխատանքում առանձնացվում են հետևյալ խնդիրները՝ դիտարկել ընտրական համակարգի էվոլյուցիան և նրանց փոխազդեցությունը ինստիտուցիոնալ միջավայրի հետ։
Աշխատանքում օգտագործվում են քանակական և որակական մեթոդներ։ Հայաստանի և Ուկրաինայի ընտրական համակարգերի ուսումնասիրության համար օգտագործվում են նկարագրողական վիճակագրության և դեպքերի ուսումնասիրության (case study) մեթոդները։ Աշխատանքում իրականացվում է նաև համեմատական վերլուծություն ինստիտուցիոնալ համատեքստում ընտրական համակարգերի ընդհանրություններն ու առանձնահատկությունները պարզելու նպատակով։
Ուսումնասիրության հիման վրա կարելի է պնդել, որ ընտրական համակարգի արդյունավետությունը զգալիորեն կախված է ինստիտուցիոնալ միջավայրից։ Թե´ Հայաստանը, թե´ Ուկրաինան որդեգրել են համամասնական ընտրական համակարգեր։ Սակայն երկու երկրների ինստիտուցիոնալ համատեքստի առանձնահատկությունները հանգեցրել են տարբեր արդյունքների։ Հայաստանում նշված ժամանակահատվածում գոյություն ունեցող ռեյտինգային բաղադրիչը սահմանափակում էր համամասնական համակարգի արդյունավետությունը՝ ներառական և մրցակցային միջավայր կազմավորելու հարցում։ Ուկրաինայում ցածր անցողիկ շեմն ու մեկ ընդհանրական ընտրատարածքը համամասնական ընտրակարգի պայմաններում նպաստեց առավել բաց ու ներառական քաղաքական համակարգի։