Публикации автора

Стремительный рост популярности сетевой коммуникации, участники которой все чаще передают свои чувства и эмоции при помощи минимального количества знаков, существенно повысил роль и статус междометий в современном языке. В основу настоящего исследования лег перевод на русский язык комикса фламандского автора Брехта Эвенса Het Amusement (на русском языке — «Полуночники», перевод принадлежит Е. Торицыной). В комиксе употребление междометий, наряду с графическими приемами, играет чрезвычайно важную роль. При передаче междометий переводчик опирается в первую очередь на контекст употребления. Переводческое решение в данном случае связано с поиском соответствия, которое позволит сохранить семантическую, стилистическую и функционально-коммуникативную информацию, содержащуюся в оригинале. Язык исследуемого комикса демонстрирует черты южного варианта разговорного нидерландского языка (tussentaal, «промежуточный язык»), прежде всего на уровне междометий, которые в южном варианте отличаются от «северных». Результаты исследования заключаются в систематизированном описании способов передачи нидерландских — как «южных», так и «северных» — междометий на русский язык, при этом немалая роль отводится функционально-семантической характеристике данных лексических единиц. Особого внимания при изучении проблемы перевода междометий заслуживают как первообразные, так и непервообразные междометия, что обусловлено несовпадением в ряде случаев внутренней формы непервообразного междометия оригинала с внутренней формой междометия, выбранного переводчиком. Интерес представляет также прием опущения междометия, когда имеет место перераспределение экспрессивных оттенков исходного междометия между элементами высказывания в тексте перевода. Дальнейшее изучение и описание семантики междометий нидерландоязычного ареала представляет, на наш взгляд, существенный интерес для нидерландистики ввиду растущей частотности употребления междометий как в устной, так и в письменной речи

Ondanks de snelle ontwikkeling van de taalwetenschap beïnvloeden taaltheorieën traditioneel slechts oppervlakkig tussenwerpsels als eenheden waarop de basiswetten van de taal praktisch niet van toepassing zijn. Een van de centrale kwesties bij het begrijpen van de klasse van tussenwerpsels is de omvang van deze klasse, evenals de lijst met groepen die erin zijn opgenomen. Als onderdeel van een brede benadering van de klasse van interjectieve woorden omvatten emotionele kreten ook componenten die vanuit de religieuze sfeer in de klasse van tussenwerpsels zijn terechtgekomen en oorspronkelijk werden gebruikt om een hoger wezen aan te duiden. Talrijke eufemiseerde formaties uit stammen met betekenis god in de Nederlandse taal vertegenwoordigen een aanzienlijke groep woordenschat die een alomvattende taalkundige beschrijving vereist, evenals een begrip van de bijzonderheden van het religieuze en sociale leven in Nederland door de geschiedenis heen. Sinds het midden van de 17e eeuw geeft het Nederlandse taalmateriaal rijke productiviteit aan tussenwerpsels die de componenten God ‘God’ en Jezus ‘Jezus’ bevatten of daaruit zijn gevormd door verschillende soorten transformaties. De geschiedenis van het verschijnen van de geanalyseerde tussenwerpsels in de Nederlandse taal kan worden onderverdeeld in 3 fasen: 1) tot de 17e eeuw; 2) 17 e eeuw — 1ste helft 20ste eeuw; 3) 2de de helft 20ste eeuw. De volgende problemen worden ter discussie gesteld in verband met de groep tussenwerpsels die wordt behandeld: identificatie van prototypische vormen en betekenissen voor een bepaalde set, variabiliteit van de spelling van kleine letters / hoofdletters van de woorden God ‘God’ en Jezus ‘Jezus’ in de samenstelling van tussenwerpsels, ontwikkeling van eufemistisch gebruik. De beschrijving van de mechanismen voor het verschijnen van bijwoordelijke betekenissen met de bijwoordeljke componenten verdient speciale aandacht, wat het onderwerp is van een afzonderlijk overzicht dat buiten dit artikel valt. De prototypische betekenissen en vormen van de betreffende tussenwerpselgroep vertegenwoordigen de kern van een bepaalde lexicaal-semantische groep. Er worden talloze mechanismen van eufymisatie beschreven aan de hand van het voorbeeld van deze groep woorden, die de betekenis op verschillende manieren “verduisteren” op het niveau van fonetiek, grafische afbeeldingen, maar ook door het gebruik van geleende woordenschat. Alle behandelde verbuigingsmethoden zijn ondergeschikt aan het hoofddoel — om het taboe op het gebruik van een eenheid die is ontleend aan de sfeer van religie voor gebruik in het dagelijks spraakgebruik weg te nemen. Wijst op de eigenaardigheden van het gebruik van de geanalyseerde vormen in de noordelijke en zuidelijke varianten van de Nederlandse taal